Να λοιπόν που στην παραστατική τέχνη, μετά το φαινόμενο της φωτορεαλιστικής ζωγραφικής έχουμε πλέον και την ανάδυση της εκτός εστίασης φωτορεαλιστικής εικόνας η οποία, είτε αναφέρεται απ’ ευθείας στον φωτογραφικό φακό είτε σε μια ελλειμματική όραση, εκμεταλλεύεται και προβάλλει το ψευδαισθητικό στοιχείο της φωτογραφίας. Αν και πολλοί έχουν πειραματιστεί (μεταξύ αυτών και ο γράφων) με το ασαφές στη φωτογραφία, το οποίο συγχέει και διαχέει τα όρια προκαλώντας νέες εντυπώσεις και ερμηνείες, νομίζω πως είναι η πρώτη φορά που αποτυπώνεται ζωγραφικά και υπεύθυνοι γι’ αυτό είναι τα αδέλφια Ρενάτο και Ρομπέρτο Μιάζ από την Ιταλία.

‘Kawaii’
© Renato and Roberto Miaz
‘Coca Cola Bottles’
© Renato and Roberto Miaz

Οι αδελφοί Μιάζ επικεντρώνονται περισσότερο στη ζωγραφική πορτραίτου, εξερευνώντας την παροδική φύση της ύπαρξης. Οι θολές αποδόσεις των διαφόρων χαρακτήρων παρέχουν στους θεατές μια ενεργή οπτική εμπειρία που συνεχίζει να τις καθιστά μυστηριώδεις και ταυτόχρονα να εκπλήσσει. Στην έκθεση που θα γίνει στο Λονδίνο με τον τίτλο ‘το παρελθόν, το παρόν και το αδιόρατο’, περιλαμβάνεται το τελευταίο corpus της δουλειάς τους το οποίο περιλάμβάνει μια σειρά από αιθέρια πορτρέτα που εστιάζουν σε γυναικείες μορφές. Έχοντας δημιουργηθεί με αλλεπάλληλες επιστρώσεις χρωμάτων με τη μέθοδο του ψεκασμού (χρησιμοποιούν σπρέι με υδατοδιαλυτά ακρυλικά και τελειώνουν με ένα γυαλιστερό βερνίκι), οι καλλιτέχνες εξερευνούν το χώρο μεταξύ της αντίληψης του εαυτού και του άυλου.

Κατ’ αρχάς, δημιουργούν ένα σχήμα που αποτελείται από έγχρωμες κουκκίδες μέχρι να γίνει μια λεπτή αλλά αναγνωρίσιμη σύνθεση. Σταματούν ακριβώς στο σημείο όπου ένας θεατής πρέπει να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του για να ολοκληρώσει την εικόνα.

Οι πίνακές τους δεν είναι παραστάσεις, αλλά μάλλον μελέτες στην αντίληψη, καθώς η αλληλεπίδραση του θεατή με το έργο είναι το θεμέλιο της ιδέας τους. Οπως αναφέρουν: «Η ιστορία της τέχνης είναι πάντα το σημείο εκκίνησης. Μεταφράζουμε τα συναισθήματα που είναι ενσωματωμένα στη συλλογική μας μνήμη που βιώνουμε όταν κοιτάζουμε εμβληματικούς πίνακες ζωγραφικής και αποδίδοντας αυτές τις απηχήσεις με σύγχρονες ευαισθησίες.»

Επίσης οι καλλιτέχνες ενθαρρύνουν τον παρατηρητή «να αλληλεπιδράσει με την εικόνα και να τη [φιλτράρει] μέσω της διαδικασίας ταυτοποίησης – για να επιτύχει κάτι που δεν είναι σταθερό και περιορισμένο αλλά χωρίς όρια και προσωπικό». Περιγράφουν επίσης πως το ενδιαφέρον τους αφορά περισσότερο «την ‘αντίληψη’ και όχι την ‘εκπροσώπηση’ – άμεση σχέση με τις αισθήσεις και την ικανότητα του εαυτού όταν έρχονται αντιμέτωποι με την πολύπλοκη εισροή πληροφοριών που σήμερα γίνεται όλο και πιο σημαντική» και όταν ερωτούνται για την εξέλιξη του έργου τους, απαντούν ότι το έργο «έχει μεγαλύτερη ένταση και δύναμη, ίσως επιτέλους μπορούμε να εξερευνήσουμε διαφορετικές προοπτικές και να προκαλέσουμε διαφορετικές αφηγήσεις… ίσως.»

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας
η καθ΄οιονδήποτε τρόπο χρήση/αναπαραγωγή του παρόντος
(ολόκληρου ή αποσπασμάτων),
χωρίς ενεργό σύνδεσμο (link) http://www.periopton.com

επιμέλεια-κείμενο: Κάππα Λάμδα

©periopton