μόνο η ρευστότητα παραμένει
only flux remains

Δυο στοιχεία που δοκιμάζονται και κατ’ ανάγκην αναδιατάσσονται σε περιόδους όπως αυτή, με κατ’ οίκον προσωρινό περιορισμό, είναι ο χώρος και φυσικά ο χρόνος.

Για να απεικονίσω καλύτερα τη μεταβολή αυτών των δύο εννοιών, αποφάσισα να προσομοιάσω την συνθήκη της κάμερας μικρο-οπής (pinhole) σε ψηφιακό περιβάλλον. Και αυτό, γιατί η ευχέρεια προεπισκόπησης που παρέχει το ψηφιακό μέσον, μπορεί να συνδράμει στην απόδοση αυτής ακριβώς της εντύπωσης∙ ότι αυτή θα μπορούσε να είναι μια εικόνα από ένα διαφορετικό χωροχρονικό πεδίο.

Η ιδέα είναι να επιτύχουμε μια νέα συνύπαρξη του χώρου και του όγκου στο επίπεδο του αισθητήρα, αλλά και να απελευθερώσουμε τον χαρακτήρα «μόνιμα και ουσιαστικά» του αντικειμένου, ορίζοντας εκ νέου τον χώρο και τα αντικείμενα που παρουσιάζονται ως αποκυήματα φαντασίας. Ετσι τα επικαλυπτόμενα και αλληλοσυνδεόμενα επίπεδα φόρμας και χρώματος, προκαλούν το σύνολο ή μέρος ενός ευρύτερου αναγνωρίσιμου αντικειμένου.

Μέσα από την προκαθορισμένη εστίαση, την υποδηλωτική ασάφεια και μιας ασυνήθιστης πρόσμιξης συνηθισμένων πραγμάτων, οι παραγόμενες εικόνες όχι μόνο δείχνουν ότι το ασυνήθιστο είναι δυνατό, αλλά επίσης πλάθουν το παράξενο και θαυμαστό της καθημερινής ζωής.

Καλύπτουν ένα φάσμα ανάμεσα στο υπερεαλιστικό και το αμιγώς αφηρημένο. Ενώ σε καθαρά αφηρημένη βάση το εκπορευόμενο, τα υλικά και η μορφή εκτοπίζουν την αναπαράσταση, ο σουρεαλισμός «αγκαλιάζει το παράλογο και επιμένει ότι η ψυχολογική κατάσταση κάποιου βρίσκεται σε αντίθεση με το περιβάλλον του» *.

Παρουσιάζονται λοιπόν εναλλακτικοί κόσμοι, έννοιες της πραγματικότητας που ανατρέπουν ή περιπλέκουν αυτό που νομίζουμε ότι βλέπουμε και γνωρίζουμε, δημιουργούνται γρίφοι και αινίγματα, προκύπτουν σχόλια και αυτή η λοξή ματιά στα ανθρώπινα ( η λέξη ‘λοξή’ αποτελεί μια κοινότοπη επανάληψη, αλλά πάντοτε βρίσκει τρόπο να εμφιλοχωρεί σε ένα κείμενο) ίσως αναγκάσει τους θεατές να εμπλακούν με τα έργα και να καταλήξουν στα δικά τους συμπεράσματα, να κατασκευάσουν τις δικές τους αλήθειες.

Πρόκειται για εικόνες που σηματοδοτούν την απουσία των ανθρώπων, ένα κενό, κάποιο είδος ανυπαρξίας για να ενισχύσει περαιτέρω την αίσθηση του εφήμερου. (Κ.Λ.)

Απαγορεύεται η καθ΄οιονδήποτε τρόπο αναδημοσίευση/χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος άρθρου,
(ολόκληρου ή αποσπασμάτων) χωρίς ενεργό σύνδεσμο (link) www.periopton.com

Nota bene

[ευχαριστίες στον Παναγιώτη Ηλία]
Περιληπτικά αναφέρω πως η προσομοίωση στηρίχθηκε
στον συνδυασμό πολύ κλειστού διαφράγματος (f22),
επιπλέον χρήση φίλτρου μεταβλητής πυκνότητας
και μεγάλης έντασης (10),
την χαμηλότερη τιμή ISO που διαθέτει η μηχανή
και χρόνο έκθεσης κυμαινόμενο έως και 1 ώρα.

 

*Ρίτσμοντ Μολ

επιμέλεια-κείμενο-εικόνες: Κάππα Λάμδα

© periopton