δυο προσεγγίσεις

δυο αποσπάσματα για την ψευδαισθητική εκτίμηση του χρόνου, από δυο εξαιρετικούς συγγραφείς διαφορετικών σχολών

‘Αντίο Γλυκιά μου’ Ρέιμοντ Τσάντλερ

«Ένα γυαλιστερό μαύρο ζωύφιο με ροζ στίγματα και ροζ κεφάλι σερνόταν αργά πάνω στη λουστραρισμένη επιφάνεια του γραφείου του Ράνταλ ανεμίζοντας τις κεραίες του, σαν να δοκίμαζε τις συνθήκες για μια απογείωση. Καθώς προχωρούσε ταλαντευόταν, σαν μια ηλικιωμένη γυναίκα που μεταφέρει πάρα πολλά δέματα. […] Το ζωύφιο φτάνοντας στο τέλος του γραφείου του Ράνταλ συνέχισε να προχωράει στον αέρα. Έπεσε με την πλάτη στο πάτωμα, κούνησε για λίγο τα αδύνατα πόδια του ανόρεχτα και μετά παρίστανε το ψόφιο. Καθώς δεν νοιάστηκε κανείς, έπιασε πάλι να κουνάει τα πόδια και τελικά, παλεύοντας, γύρισε κανονικά. Απομακρύνθηκε αργοπατώντας προς μια γωνία που έβγαζε στο πουθενά, προχωρώντας άσκοπα.» (μτφ. αποσπάσματος Κ. Λ.)

(κυκλοφορεί στα ελληνικά από εκδ. Αγρα- μτφ. Ανδρέας Αποστολίδης, 2009)

εικονογράφηση: © Κ. Λ.
© periopton

‘Χρόνοι του σώματος’ Ντον ΝτεΛίλο

«Ο χρόνος μοιάζει να κυλάει. Ο,τι συμβαίνει στον κόσμο εκτυλίσσεται μέσα σε στιγμές, κι εσύ στέκεσαι και παρατηρείς μια αράχνη στο κέντρο του ιστού της. Στιλπνές λωρίδες γοργοκίνητου φωτός αυλακώνουν τον όρμο και το περίγραμμα των πραγμάτων διακρίνεται ανάγλυφο. Μια ολόλαμπρη μέρα μετά την καταιγίδα, όταν η συναίσθηση του ποιός είσαι διαπερνά και το παραμικρό πέσιμο ενός φύλλου, γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου. Ο αέρας σιγοσφυρίζει ανάμεσα στα κλαδιά των πεύκων, ο κόσμος υπάρχει αμετάκλητα, και η αράχνη τρέχει πάνω στον ιστό της που πάλλεται από την πνοή του ανέμου»

(εκδ. Εστία, μτφ. Θωμάς Σκάσσης, 2002)

επιμέλεια-μετάφραση-εικονογράφηση: Κάππα Λάμδα

© periopton