The New Beginning for Italian Photography: 1945-1965

(από το δελτίο τύπου της γκαλερί)

Ο νεορεαλισμός είναι δύσκολο να καθοριστεί. Είναι μια παρόρμηση. Είναι μια στιγμή. Είναι μια πράξη ανάκαμψης και αποκατάστασης. Είναι μια πηγή έμπνευσης, μια βρύση που δεν σταματά ποτέ να ρέει.

Martin Scorsese

 

Mario de Biasi, Porta Vittoria, Milano, 1950s

Μια έκθεση για την Ιταλική μεταπολεμική φωτογραφία πραγματοποιήθηκε στη γκαλερί Howard Greenberg από τις 12 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 10 Νοεμβρίου του 2018. Μέσα από το φακό του νεορεαλισμού, η έκθεση The New Beginning for Italian Photography: 1945-1965, διερευνά πώς οι φωτογράφοι τεκμηρίωναν την καθημερινή πραγματικότητα κατά τη διάρκεια των δύο δεκαετιών μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Stefano Robino, Alla partenza della Cristoforo Colombo, Genova (από την αναχώρηση του πλοίου Χριστόφορος Κολόμβος, Genoa), 1957

Σε επαφή με τις κινηματογραφικές και λογοτεχνικές απεικονίσεις των μεταπολεμικών συνθηκών, η φωτογραφία αγκάλιασε και αυτή τον νεορεαλισμό, φωτίζοντας το εδώ και τώρα μιας χώρας που αναδύεται από τα ερείπια, ζωντανή, με ζωτικότητα και ελπίδα. Με τα έντυπα σε άνοδο, οι φωτογράφοι και τα ρεπορτάζ τους έπαιξαν αναπόσπαστο ρόλο στην απεικόνιση της μεταπολεμικής περιόδου, όταν το 1945, που αργότερα ονομάστηκε «έτος μηδέν», ήρθε η ώρα για μια νέα αρχή. Σε συνθέσεις με κυρίαρχα στοιχεία την γραμμή και το σχήμα, οι εικόνες μεταφέρουν καταγραφές φευγαλέων στιγμών που γίνονται οι σπόροι ευρύτερων φανταστικών αφηγήσεων. Κατ’ ουσία ουμανιστικές, οι εικόνες μεταδίδουν την ανησυχία τους για την εξεύρεση ασυνήθιστων ιστοριών σε συνηθισμένες καθημερινές σκηνές.

Μεταξύ των φωτογράφων της έκθεσης είναι ο Carlo Bavagnoli, ο οποίος φωτογράφισε τις γειτονιές της εργατικής τάξης στη Ρώμη και αργότερα συνεργάστηκε με το περιοδικό Life. Ο Mario de Biasi, ο οποίος άρχισε να φωτογραφίζει το 1944 με μια κάμερα που βρήκε στα ερείπια της Νυρεμβέργης. Ο Sante Vittorio Malli, ο οποίος αφιερώθηκε στα πορτραίτα και τοπία, και ίδρυσε την φωτογραφική ομάδα ‘Il Naviglio’ το 1956. Ο Franco Pinna, ο οποίος τράβηξε τις πρώτες φωτογραφίες του στη Ρώμη το 1944, κατά την άφιξη των συμμαχικών στρατευμάτων και ο Stefano Robino, ένας καλλιτέχνης και σχεδιαστής γνωστός για το καλλιεργημένο και κομψό στυλ του.

Η ανεξάρτητη επιμελήτρια και δημοσιογράφος Enrica Viganò ερεύνησε για πάνω από μια δεκαετία το φαινόμενο του ιταλικού νεορεαλισμού στη φωτογραφία και τον εντοπισμό σημαντικών έργων και καλλιτεχνών της εποχής. Όπως γράφει σε ένα δοκίμιο στο νέο βιβλίο NeoRealismo: The New Image in Italy 1932-1960, «Αυτή η περίοδος της αναγέννησης της χώρας χαρακτηριζόταν από μια προσπάθεια συλλογικού επαναπροσδιορισμού (ταυτότητας), μια επιχείρηση στην οποία η φωτογραφία θα μπορούσε να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο. Το βλέμμα των φωτογράφων αφορούσε πραγματικούς ανθρώπους, πραγματικά τοπία, συλλογικές ιστορίες δονούμενες με σώμα και ψυχή ».

επιμέλεια-μετάφραση: Κάππα Λάμδα

© periopton.com