για ένα καλοκαιρινό απόγευμα…

το εκδοτήριο εισιτηρίων του θερινού κινηματοθεάτρου ΑΘΗΝΑ στην Ερμούπολη λίγο πριν την οριστική εξαφάνισή του.

από τη σειρά «χώροι αναμονής και εκδοτήρια εισιτηρίων» © Κ. Λ.

Σ’αυτόν τον χώρο, κατά την διάρκεια μιας απογευματινής παράστασης -σχεδόν με ήλιο!-, είχα ακούσει ζωντανά τον Μάρκο Βαμβακάρη να τραγουδάει την ‘Φραγκοσυριανή’. Συμμετείχε σ’ένα περιοδεύον θεατρικό σχήμα, σε μια παράσταση αντάξια της φήμης περί ποιότητας που συνόδευε τα μπουλούκια, όπου -μεταξύ των άλλων- ήταν διάχυτη και εμφανής η βαριεστιμάρα, μετατρέποντάς την ολοκλήρωση της παράστασης τόσο για τους ηθοποιούς όσο και για το κοινό, σ’ ένα είδος οδυνηρής άσκησης. Μεταξύ μας, τον μόνο ηθοποιό που θυμάμαι από τον θίασο είναι ο Φραγκίσκος Μανέλλης.

Ο Μάρκος λοιπόν βγήκε σε ένα ιντερμέδιο, μεταξύ των πράξεων, με το μπουζούκι του και άρχισε να τραγουδάει· αυτό εν μέσω σχετικής φασαρίας γιατί οι περισσότεροι σηκώθηκαν και επισκέφθηκαν το κυλικείο, με έντονο το χαρακτηριστικό τρίξιμο που κάνουν τα παπούτσια πάνω στο -ψιλό- χαλίκι. Θυμάμαι πως οι στίχοι δεν μου είπαν πολλά, βλέπετε ήμουν ακόμα μόνιμος κάτοικος και τα τοπωνύμια δεν είχαν περιέλθει ακόμα στη δικαιοδοσία της νοσταλγίας. Λόγω δε ηλικίας δεν ήταν δυνατόν να κατανοήσω τη σφοδρότητα του έρωτα. Όμως η φωνή με ξανακάθισε στην καρέκλα. Αυτό το γρέζι ξεχώριζε από τις κελαρυστές και λυρικές φωνές που ήταν μόδα τότε και ακουγόντουσαν από τα ραδιόφωνα. Αυτή η φωνή έφερνε περισσότερο στις φωνές ξένων τραγουδιστών -ιδιαίτερα μπλούζμεν- που ακούγαμε τότε από τα 45αρια δισκάκια.

Έμεινα να ακούω -και να αποτυπώνω- αυτή την ιδιαίτερη φωνή από τη μοναχική φιγούρα, στα δυο-τρια τραγούδια που πρόλαβε να πεί, με το έντονο απογευματινό φως να απομυθοποιεί και να αποκαλύπτει το ευτελές των σκηνικών.

Γιατί γράφονται όλα αυτά; Για τον απλό λόγο ότι η φωτογραφία αποτελεί ένα θραύσμα βιογραφίας και μια προσπάθεια σύνταξης μιας προσωπικής και -πιθανόν- πεποιημένης μυθολογίας. (Κάππα Λάμδα)

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: