περί του διαχρονικού φαινομένου δον Ζουάν

ένα απόσπασμα, εξαιρετικά οξυδερκές και διορατικό, από το βιβλίο του Σταντάλ ‘Οι Τσέντσι’

© Κ. Λαγός

«φαινόταν να έχει λεφτά και φαινόταν ν’αγαπάει τις γυναίκες»

…η εποχή είναι πάρα πολύ σεμνότυφη∙ πρέπει να θυμόμαστε αυτόν το μεγάλο λόγο που άκουσα να επαναλαμβάνει πολλές φορές ο λόρδος Μπάιρον: αυτή η εποχή της υποκρισίας*. Αυτή η τόσο πληκτική υποκρισία, που δεν εξαπατά κανέναν, έχει το τεράστιο πλεονέκτημα να δίνει αφορμή στους ανόητους κάτι να λένε: σκανδαλίζονται επειδή τολμήσατε να πείτε αυτό, επειδή γελάσατε μ’εκείνο κλπ. Το μειονέκτημά της είναι ότι στενεύει υπερβολικά το χώρο της ιστορίας. Για να μπορεί να εμφανιστεί, ένας δον Ζουάν, πρέπει να υπάρχει υποκρισία στον κόσμο. Ο δον Ζουάν θα ήταν ένα αποτέλεσμα χωρίς αιτία στην αρχαιότητα∙ η θρησκεία ήταν γιορτή, καλούσε τους ανθρώπους στην απόλαυση∙ πώς θα στιγμάτιζε άτομα που είχαν σαν μοναδική τους ασχολία κάποια απόλαυση; Μόνο η κυβέρνηση μιλούσε για αποχή∙ απαγόρευσε τα πράγματα που μπορούσαν να βλάψουν την πατρίδα, δηλαδή το καλώς εννοούμενο συμφέρον όλων, και όχι αυτά που μπορούν να βλάψουν το άτομο που ενεργεί.

Κάθε άνδρας που αγαπούσε τις γυναίκες και είχε πολλά λεφτά μπορούσε λοιπόν στην Αθήνα να είναι ένας δον Ζουάν, κανένας δεν τον καταδίκαζε∙ κανένας δεν διακήρυττε πως αυτή η ζωή είναι μια κοιλάδα δακρύων και πως αξίζει να υποφέρει κανείς, για να αρέσει. (-για να αρέσει στο παντοδύναμο όν- διόρθωση του Σταντάλ στο αντίτυπο Chaper)

* this age of cant (και στην ελληνική έκδοση)

επιμέλεια: Κάππα Λάμδα

Nota bene

ΣΤΑΝΤΑΛ -ΟΙ ΤΣΕΝΤΣΙ- Μια ιστορία από τα Ιταλικά Χρονικά
μετάφραση: Στέργιος Βαρβαρούσης – Χαρά Κίττου
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΡΑΤΩ

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: