στη μέση του δάσους… με τον λύκο να έρχεται

Ο Γιώργος Σκουλούδης διασχίζει το πυκνό αστικό τοπίο, παραδίδοντάς μας εικόνες που σχολιάζουν την εκάστοτε διαδρομή. Και καθώς φιλοπερίεργοι και φιλότεχνοι ανιχνεύουν ήσυχα το φωτογραφικό αποτέλεσμα, ξαφνικά, να ένα -νοητό- κορδόνι (κόκκινο θα προσέθετα, για να γίνει στοιχείο εξόχως εικαστικό), πετάγεται εκ βάθους συνδέοντας αναγνώστη και οπτική σημειωτική, μεταβιβάζοντας δεδομένα. Μετά άλλο ένα κορδόνι και άλλο ένα. Αυτός ο διαβιβαστικός και ταυτόχρονα συνδετικός ιστός, μας μεταφέρει σε συνδηλούμενα πεδία εννοιολογικών δεδομένων, με αναδυόμενα θέματα ίσης σημασίας, άσχετα με την προφάνεια της βάσης. Μια κατασκευή ογκώδης και επιβλητική , προς μίμηση ή προς ανάμνηση ενός λαμπρού παρελθόντος, φιλοξενεί και καλύπτει επαρκώς την ανάγκη για απομόνωση , μια οριοθέτηση προσωπικού χώρου, ένα άβατον παιδικής (εννοιολογικής) σύλληψης και (χωρικής) αντίληψης.

Εκεί έχει αποτεθεί το σώμα χαλαρό, έχοντας ξεκόψει από την ένταση της σε απόσταση τριών μέτρων λεωφόρου. Είναι όμως στιγμή ανάπαυλας (συμπέρασμα εξαγόμενο από τη στάση και το βλέμμα με την εγγενή αθώα αναίδεια) ή αντίθετα εγρήγορσης, καθώς η δυσοίωνη επερχόμενη σκιά διαταράσσει την γαλήνια ατμόσφαιρα, διαμορφώνοντας μια δυστοπική σκηνή με διώκτη και καταδιωκόμενο, βγαλμένη από τα παραμύθια του Perrault; Αφηγηματικό τέχνασμα, ευαισθησία στο φως και το χρώμα, και μια ουδόλως παράδοξη ελληνική μελαγχολία.

επιμέλεια-κείμενο: Κάππα Λάμδα

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: