Το Διαδίκτυο των Πραγμάτων (Internet of the Things)

Τί είναι; 
Το διαδίκτυο δημιουργήθηκε για να συνδέσει υπολογιστές που θα αντάλλασσαν πληροφορίες αλλά εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.Το 2008 υπήρχαν περισσότερες συσκευές (όχι μόνο υπολογιστές και τηλέφωνα) συνδεδεμένες στο διαδίκτυο απ’ότι ο τότε πληθυσμός της Γής.Το Διαδίκτυο των Πραγμάτων [ορισμός που δόθηκε από τον Kevin Ashton το 1999 και σημαίνει την εικονική παρουσία μοναδικά αναγνωρίσιμων αντικειμένων στο διαδίκτυο] είναι περίπου η συγκλονιστική δυνατότητα για την ύπαρξη του όλου (απολύτως των πάντων) στο διαδίκτυο.
Πώς λειτουργεί;
Με το πρωτόκολλο επικοινωνίας IPv4 άρχισαν να τελειώνουν οι διευθύνσεις που απαιτούνται για την σύνδεση των συσκευών στο διαδίκτυο.Μερικές χώρες έχουν εξαντλήσει ήδη τ’αποθέματά τους.
Με το πρωτόκολο νέας γενιάς IPv6 θα επιτραπεί σε 340 τρις τρισεκατομμύρια συσκευές να συνδεθούν στο διαδίκτυο.Αυτό αντιστοιχεί σε 100 συσκευές ανά άτομο στη Γή. Το πρωτόκολλο IPv6 κάνει πιθανή την ύπαρξη του διαδικτύου των πραγμάτων και ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειας των τεχνολόγων που επεδίωκαν την επίτευξη αυτού του στόχου.
Η Cisco υπολογίζει ότι μέχρι το 2020 θα υπάρχουν 50 δισεκατομμύρια συνδεδεμένες συσκευές που θα λαμβάνουν και θα μεταδίδουν πληροφορίες.
Είναι σημαντικό;
Φανταστείτε τα πάντα συνδεδεμένα στο διαδίκτυο από εμφυτεύματα έως σημάνσεις οδών.Τώρα αναλογιστείτε τις δυνατότητες που θα υπάρξουν αν αυτά τα αντικείμενα μπορούν να εκπέμπουν και δεδομένα. Με κίνδυνο να χαρακτηριστεί ρητορική του αμφιθεάτρου θα έλεγα ότι (σαν πρώτη σκέψη) η διακίνηση τόσων δεδομένων ξαφνικά θα μας οδηγούσε στην πληρέστερη κατανόηση του κόσμου και αυτός ο θησαυρός των νέων πληροφοριών θα μας βοηθούσε να βελτιώσουμε τις ζωές μας. Αλλά σαν αποτέλεσμα ενός διορθωτικού αυτοματισμού, θα αμφισβητούσα το ότι αυτός ο αποθησαυρισμός πληροφοριών, θα είχε τις -θεωρητικώς- αναμενόμενες θετικές επιπτώσεις σ’ένα άτομο.
Για τον απλούστατο λόγο ότι οι πληροφορίες προσλαμβάνονται από τον δέκτη (που είμαστε εμείς), άναρχα χωρίς την υπομονή και πειθαρχία που απαιτείται -και ίσχυε στην πρό διαδικτύου εποχή- για την απόκτηση των πληροφοριών.
Έτσι μπορεί να είναι δικτυωμένες ολόκληρες πόλεις, με τις παλιές υποδομές να αναβαθμίζονται και να συνυπάρχουν λειτουργικά με τις νέες, αλλά ο χρήστης χωρίς την απαιτούμενη προπαιδεία καταλήγει περιπλανώμενος σ’ένα λαβύρινθο χωρίς το βοήθημα του μίτου. Εξ’άλλου υπηρεσίες και συσκευές που έχουν σχέση με το διαδίκτυο απευθύνονται (αλλά και στοχεύουν να δημιουργήσουν) σε μία νέα γενιά χρηστών-θεατών θα έλεγα περισσότερο- που είναι εξοικειωμένοι αλλά ταυτόχρονα, αφήνονται σχεδόν αυτιστικά στους ρυθμούς υπερπληροφόρησης που επιβάλλει η εποχή του νέου Διαδικτύου.
Ανάλογα βέβαια, προσαρμόζεται και η πολιτική αντιμετώπισης των χρηστών από εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο συγκεκριμένο χώρο, όπως πρώτου ονόματος του διαδικτύου, που με πρόφαση να «βοηθήσει» τους χρήστες να βρίσκουν νόμιμα και ποιοτικά δεδομένα, μειώνει το pagerank των ιστοσελίδων που φιλοξενούν πειρατικό υλικό, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται χαμηλότερα στα αποτελέσματα αναζήτησης και ανακατευθύνει τους χρήστες σε υπηρεσίες τύπου Spotify ή Netflix και όχι σε torrent sites ή torrent trackers.
Βέβαια αυτό είναι ένα θέμα που δεν εξαντλείται με μια συνοπτική αναφορά,γιατί εμπεριέχει πολλά σημασιακά πεδία (ηθικού-ανήθικου,νομότυπου-παράνομου κ.λ.π.) και γι’αυτό γίνεται ομιχλώδες στο τέλος.Απαιτείται μια πιό εκτεταμένη και βαθύτερη ανάλυση, που ίσως συμβάλει στο ελάχιστο στο να καθαρίσει αυτή η αχλύς.
Προς το παρόν ας παραμείνουμε μέρος του θαυμαστού καινούργιου κόσμου.
Και να θυμάστε ότι έχει πιό πολλούς οπαδούς ο Darth Vader απ’όσους αυτό το ξενέρωμα ο Luke Skywalker.
© Κάππα Λάμδα